شان نزول : در باره نزول آيات فوق رواياتى نقل شده ، از جمله امام باقر و امام صادق عليهما السلام چنين روايت كرده‌اند كه پيامبر دستور داد يهود « بنى قريظه » ( طائفه - اى از يهود مدينه ) را محاصره كنند اين محاصره بيست و يك شب ادامه يافت لذا ناچار شدند پيشنهاد صلحى همانند صلحى كه برادرانشان از طائفه « بنى نضير » ( گروه ديگرى از يهود مدينه ) كرده بودند بكنند به اين ترتيب كه از سرزمين مدينه كوچ كرده و به سوى شام بروند ، پيامبر از اين پيشنهاد امتناع كرد ( شايد به اين جهت كه صداقتشان در اين پيشنهاد مشكوك بود ) و فرمود تنها بايد حكميت « سعد بن معاذ » را بپذيريد آنها تقاضا كردند كه پيامبر « ابو لبابه » را ( كه يكى از ياران پيامبر در مدينه بود ) نزد آنها بفرستد و « ابو لبابه » با آنها سابقه دوستى داشت و خانواده و فرزندان و اموالش نزد آنها بود . پيامبر اين پيشنهاد را قبول كرد ، و ابو لبابه را نزد آنها فرستاد آنها با « ابو لبابه » مشورت كردند كه آيا صلاح است حكميت « سعد بن معاذ » را بپذيرند ؟ ابو لبابه اشاره به گلوى خود كرد يعنى اگر بپذيريد كشته خواهيد شد ، تن به اين پيشنهاد ندهيد ، پيك وحى خدا جبرئيل اين موضوع را به پيامبر خبر داد . ابو لبابه مىگويد هنوز گام بر نداشته بودم متوجه شدم كه من به خدا و پيامبر خيانت كردم آيه‌هاى فوق در باره او نازل شد . در اين هنگام « ابو لبابه » سخت پريشان گشت به طورى كه خود را با طنابى به يكى از ستونهاى مسجد پيامبر بست و گفت به خدا سوگند نه غذا مىخورم و نه آب مىنوشم تا مرگ من فرا رسد ، مگر اينكه خداوند توبه مرا بپذيرد .